ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଗାଈ

ହାଁ ହାଁ ବାଇମନ… ରୁହ ରୁହ…! ଶୀର୍ଷକଟିକୁ ପଢ଼ି ଦେଇ ପିଲାବେଳର ରଚନା ଭାବି ଆଖି ବୁଲାଇ ନିଅନ୍ତୁନି! ଯେମିତି ଆପଣଙ୍କର ପିଲାବେଳ ଆଉ ନାହିଁ! ସେମିତି ମୁଁ ଆଉ ସେ ବେଳର ଗାଈ ହୋଇ ନାଇଁ! ସମୟ ଓ ବଜାରର ପ୍ରଭାବରେ ଆପଣ ଯେମିତି ବଦଳି ଯାଇଛନ୍ତି ମୁଁ ବି ସେମିତି ବଦଳି ଯାଇଛି! ଅତଏବ ଆପଣ କିଛି ସମୟ ଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ଏଇ ବଦଳି ଯାଇଥିବା ଜମାନାର ଗାଈର ଆତ୍ମକାହାଣୀ ଶୁଣନ୍ତୁ! ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି ଦେଉଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ଲାଗିବ।
ମୁଁ ଆଗରୁ ଗୃହପାଳିତ ପ୍ରାଣୀ ଥିଲି। ଏବେ କିନ୍ତୁ ଦାଣ୍ଡ ବା ରାସ୍ତାପାଳିତ ପ୍ରାଣୀ ପାଲଟି ଯାଇଛି। ଆଗରୁ ମଣିଷର ଘର ମୋର ଘର ସମାନ ଶ୍ରେଣୀର ଓ ସମାନ ଆକାରର ଥିଲା। ମାନେ ମଣିଷର ସେଇ କଚ୍ଚା ଘର ଆଉ ମୋର ଗୁହାଳ। ଚାଳ ଛପର ଘର ଖପର, ଟାଇଲି, ଆଜବେଷ୍ଟସ ଓ ଟିଣ ଛପର ଥିଲା ଯାଏ ସେଠି ମୋର ବାସ ଥିଲା। ହେଲେ ଯେବେଠୁଁ ମଣିଷର ପକ୍କା ଘର ହେଲା, ମୋତେ ବେଘର ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ମୁଁ ଦାଣ୍ଡରେ ବୁଲିଲି ଯାହା ପାଇଲି ଖାଇଲି। ଯୋଉଠି ପାଇଲି ଶୋଇଲି।
ଆଉ କିଛି ଜଣ ମୋତେ ମୋର ହାଇବ୍ରିଡ଼ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଫାର୍ମ ହାଉସ କରି ରଖିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କୁ ଜେଲରେ ରହିଲେ ଯେମିତି ଲାଗିଥାଏ ମୋତେ ସେଇଠି ସେମିତି ଲାଗୁଛି। ସେଠି ମୋର କାମ ହେଲା; ଖୁଆଡ଼ରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ରହିବି, ଦାନା ଖାଇବି, ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଖାଇବି ଓ ଦି ଓଳି କ୍ଷୀର ଦେବି। ଭଲ ବାଛୁରି ହେବ ବୋଲି ମୁଁ ସେଠି କୃତ୍ରିମ ଉପାୟରେ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରିଥାଏ। ତାକୁ କହୁଛନ୍ତି କୃତ୍ରିମ ଇନସୁମିନେସନ। ଅତଏବ ମୋର ଜୀବନ କୃତ୍ରିମତାରୁ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଉଛି। କେବଳ ନୀରୋଗ ରହିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ମୋ ଦେହରୁ ଯଥା ସମ୍ଭବ ଅଧିକ କ୍ଷୀର କାଢିନେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋତେ ଦୈନନ୍ଦିନ କ୍ୟାଲସିୟମ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଦିଆଯାଇଥାଏ! ମୁଁ ଯେବେ କ୍ଷୀର ଦେବାକୁ ଅକ୍ଷମ ହୋଇଯାଏ, ମୁଁ କୁଆଡେ ଯାଏ ତାହା ଜାଣିବା ମୁସ୍କିଲ!
ଆଗରୁ ମୋର କେହି ରକ୍ଷକ ନ ଥିଲେ! ମୁଁ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲି! ଏବେ ମୋର ଏତେ ରକ୍ଷକ ଯେ କିଏ ଅସଲି କିଏ ନକଲି ଜାଣି ନ ପାରି ମୁଁ ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ମଣୁଛି!! ଆପଣ କହୁନାହାନ୍ତି, ରକ୍ଷକ ମାନେ ତ ମୋର ସେବକ! ମୋର ଯଦି ଏତେ ସେବକ ଅଛନ୍ତି, ତା’ ହେଲେ ମୁଁ କାହିଁକି ରାସ୍ତା ଘାଟରେ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ କାଟୁଛି??
ଯେତେବେଳେ ମୋର କ୍ଷୀର ଦେବା ସମୟ ଆସିଯାଏ ମଣିଷ ମୋତେ ଲୋଡ଼େ! ତା’ ଘର ପଛପଟେ ନ ହେଲେ ଘରଠୁ ଦୂରରେ ଗୋଟେ ଅସ୍ଥାୟୀ ପରିବେଶରେ ମୋତେ ଓ ମୋ ଛୁଆକୁ ରଖି କ୍ଷୀର ଆଦାୟ କରେ! ମୁଁ ଜାଣେ, ମୋତେ ସିନା ଆପଣ ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି, ମୋ କ୍ଷୀରକୁ କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଆଦୌ ଭୁଲି ନାହାନ୍ତି! କାରଣ ଆଗରୁ ଖୁବ ଅଳ୍ପ ଲୋକ କ୍ଷୀର କିଣି ପାରୁଥିଲେ! ହେଲେ ଏବେ ଘରେ ଘରେ ସବୁଦିନ କ୍ଷୀର ପହଞ୍ଚୁଛି!
ଆପଣ କେବେ ନିଜକୁ ପଚାରିଛନ୍ତି କି ଘରେ ଘରେ ତ ଗାଈ ନାହାନ୍ତି, ଏତେ କ୍ଷୀର ଆସୁଛି କୋଉଠୁ? ସେ କଥା ନ ଭାବି ଆପଣ ଓଲଟି ମୋତେ ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତି କ’ଣ ନା ଆଜିକାଲି ଗାଈକ୍ଷୀର ଗୁଡ଼ାକ ସୁଦୁ ପାଣିମିଶା!
”ଥରେ ଜଣେ ମାଲିକକୁ ମୁଁ ପଚାରିଲି, ତୋର କ’ଣ ବିବେକ ନାଇଁ? ତୁ ମୋ କ୍ଷୀରରେ ପାଣି ମିଶେଇ ବିକୁଚୁ ଆଉ ମୋତେ ବଦ୍‌ନାମ କରୁଛୁ??
ମାଲିକ କହିଲା – ଜମା ନାଇଁ ଆଦୌ ନାଇଁ! ମୁଁ ତ ସେମିତି କରୁନି!! ମୁଁ ପାଣିରେ ତୋ କ୍ଷୀରରୁ କିଛି ମିଶେଇ ଦେଇ ବିକ୍ରି କରୁଛି।“
ମୋତେ ଲାଗୁଚି ପାଣିରେ ମିଶେଇକି ବିକିବାକୁ ମଧ୍ୟ ମୋର କ୍ଷୀର ଅଣ୍ଟୁ ନ ଥିବ! ସିଏ ବଜାରରୁ ଗୁଣ୍ଡ କିଣିଆଣି କିମ୍ବା କିଛି ରାସାୟନିକ ଦ୍ରବ୍ୟ କିଣି ଆଣି ତାକୁ ଫେଣ୍ଟିକରି ବିକୁଥିବ। ଆଉ ତାହାକୁ ଆପଣ କିଣି ଖାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ! ଖାଇବେନି ବା କିପରି? ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ପର୍ବ, ଅନୁଷ୍ଠାନ କି ପୂଜା ହେବ। ସେଦିନ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ କ୍ଷୀର ଦରକାର। ମୁଁ ତ ସେଥିପାଇଁ କ୍ଷମତାଠୁ ଅଧିକ କ୍ଷୀର ଦେଇ ପାରିବିନି। ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଏସବୁ କରିବାକୁ ହେଉଛି!
ଖାଲି କ’ଣ କ୍ଷୀର? ଦୁଗ୍ଧଜାତ ସାମଗ୍ରୀ, ଯଥା ଦହି, ଛେନା, ଘିଅ, ବଟର(ଲହୁଣି)ର କାହିଁରେ କ’ଣ ଚାହିଦା। ସତକଥା ହେଲା, ମୁଁ ଦୈନନ୍ଦିନ ଯେତିକି କ୍ଷୀର ଦେଇଥାଏ, ସେତକ କ୍ଷୀରର ଚାହିଦା ପୂରଣ କରିବାକୁ ନିଅଣ୍ଟ ତେଣୁ ସେଥିରୁ ଏସବୁ ଦୁଗ୍ଧଜାତ ସାମଗ୍ରୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ଅବସର ଜୁଟି ନ ଥାଏ। ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଏସବୁ କିଏ ଦିଏ, କୋଉଠୁ ଆସେ ଆଉ କେମିତି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ମୁଁ ସେ ସବୁ ଜାଣେନା!!
ତେବେ ମୋ ଦୁଗ୍ଧଜାତ ସାମଗ୍ରୀର ଚାହିଦା ତ କାହିଁରୁ କ’ଣ! ତେଣୁ ସେସବୁକୁ ଯେବେ ଆପଣ ମୋର ବୋଲି ଶ୍ରେୟ ଦେଉଛନ୍ତି ତାହାକୁ ମୁଁ ବା ଗ୍ରହଣ ନ କରନ୍ତି କାହିଁକି? ତେବେ ଜାଣିଥାଅନ୍ତୁ, ସେସବୁକୁ ଖାଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ ସବୁ ରୋଗବାଗ ହୋଇଥାଏ, ସେ ପାପରେ ମୁଁ ଭାଗୀଦାର ନାହିଁ! କାରଣ ମୁଁ ବି ମୋର ଖାଦ୍ୟ; ଘାସ, କୁଣ୍ଡା, ଚୋକଡ, ତୋରାଣି ନ ପାଇ ଖବର କାଗଜ, ପୋଷ୍ଟର, ପଲିଥିନ ଜରି, ଫୋପଡ଼ା ହୋଇଥିବା ବାସି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ବହୁଦା ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ! ସେ ସବୁ ପାଇଁ ଆପଣ ଦାୟୀ, ଆପଣ ମୋତେ ଦାଣ୍ଡରେ ଛାଡିଲେ, ଆପଣ ମୋର ଚାରଣ ଭୂମିକୁ କରାୟତ୍ତ କରି କୋଠା ତୋଳିଲେ! ମୋର ଏ ହୀନସ୍ତ ପାଇଁ ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ପାପ ଲାଗିବନି ତା’ହେଲେ ମୁଁ କେମିତି ମୋ ନାଁରେ ବିକ୍ରି ହେଉଥିବା ସାମଗ୍ରୀ ପାଇଁ ଦୋଷୀ ହୁଅନ୍ତି?
ଜାଣି ଖୁସି ହେଲି କି ମୋର ହତ୍ୟାକୁ ଅପରାଧ ବିବେଚନା କରି ଆଇନକୁ କଡାକଡି କରାଯାଉଛି! ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ଦଣ୍ଡବିଧାନ କରାଯାଉଛି। ତେବେ ମୋତେ ପ୍ରତିଦିନ ଏମିତି ଯୋଉ କଷ୍ଟ ଦେଇ ମୋ ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ମରଣ ମୁହଁକୁ ଠେଲି ଦିଆଯାଉଛି, ସେଥିପାଇଁ କ’ଣ ଦଣ୍ଡ ବିଧାନ ଅଛି??
ଟିକେ ଭାବିଲେ ଦେଖି, କୌତୁକ ପୋଷାକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆପଣଙ୍କ ଛୁଆ କେବେ ଗାଈ ବେଶ ହୋଇଯାଇଛି କି? ଆପଣଙ୍କ ଘରେ କେତେ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ମୋ ପରି ଗାଈଟିଏ ଥିଲା? ଗାଈର ଗୋବର ଆପଣ ଶେଷଥର କେବେ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲେ??
ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଗାଈ, ମୋର ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଆତ୍ମ କାହାଣୀ କିପରି ଲାଗିଲା ନିଶ୍ଚୟ ଜଣେଇବେ!!
ମାର୍ଫତ – ଗାନ୍ଧୀ ପଣ୍ଡା, କଳାଘର – ଲେମ୍ବୋ, ନରସିଂହପୁର, କଟକ
ମୋ: ୮୮୯୫୮୨୫୮୬୩

ସୌଜନ୍ୟ ଧରିତ୍ରୀ