ଅସହଜ: ପାଞ୍ଚଟି ସ୍କେଚ୍
ସୁବ୍ରତ କୁମାର ସେନାପତି
ସ୍କେଚ୍: ୧
ଡେଲ୍ଟାରୁ ଫାୟାରଷ୍ଟେସନ୍ କେତେବା ବାଟ। ଚାଲିଚାଲି ଗଲେ ଦଶ-ବାର ମିନିଟ୍ରେ ଜଣେ ପହଞ୍ଚିଯିବ। କିନ୍ତୁ ଲ୍ୟାବ୍ କାମ ସରିବା ବେଳକୁ ଦିନ ଗୋଟାଏ ହୋଇଯାଇଥାଏ। ଆଉ ଏ ଖରାରେ ଚାଲିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉ ନ ଥାଏ। ବାଧ୍ୟହୋଇ ଅଟୋରେ ବସିଲି। ଖୁନ୍ଦିଖାନ୍ଦି ହୋଇ ବସିଥାନ୍ତି ପଛ ସିଟ୍ରେ ତିନିଜଣ। ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧା- ବୋଧହୁଏ ଦମ୍ପତି ଓ ଆଉ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ। ମୋତେ ଲଗାଇ ହେଲେ ଚାରି। ଦୁଇ ପାଦ ଅଟୋ ଆଗକୁ ଯାଇଛି କି ନା ଅଟକିଗଲା ଏକ ତରୁଣୀର ହାତଠାରରେ। ଅଟୋବାଲା ପଛକୁ ବୁଲିପଡ଼ି କହିଲା- ଅନେଇଛନ୍ତି କ’ଣ ଯେ, ଆଗକୁ ଆସନ୍ତୁ ସାର୍। ମୁଁ କୁଣ୍ଠିତ ହୋଇ ଆଗରେ ବସିବା ବେଳେ ସେ ପୁଣି କହିଲା- ପଛ ସିଟ୍ଠୁ ଏଠି ସାର୍ ଆପଣ ଆହୁରି ଭଲରେ ବସିବେ। ଦେଖନ୍ତୁ ସେଥିପାଇଁ ତ ବାକ୍ସ ଭିଡ଼ିଚି ମୋ ସିଟ୍ ସହ।
ଅଟୋ ଚାଲିଲା ବେଳେ ତା’ ହାତ ମୋ ଛାତିରେ ବାରମ୍ବାର ବାଜିବା ବେଳେ ମୁଁ ଯେଉଁ ଅସହଜ ବୋଧ କରୁଥିଲି ତାହା କିନ୍ତୁ ତାକୁ ମୁଁ କହିପାରିଲିନାହିଁ।